Polka w Brazylii, Brazylijczyk w Polsce. Gringujemy.

Okres budowania stolicy Vila Planalto w czasach, kiedy w 1957 w pośpiechu zaczynała powstawać nowa stolica, stała się zespołem mieszkaniowym skupiającym robotników z różnych firm pracujących przy budowie Brasilii. 22 firmy rozstawiły swoje „baraki” na niewielkim terenie pomiędzy przyszłymi pałacami, Pałacem Prezydenckim ‘Palacio do Planalto” i Rezydencją Prezydencką „Palacio da Alvorada”. W tamtym okresie Vila Planalto stanowiła swego rodzaju stolicę w miniaturze. Miasto z pełnym zapleczem. Posiadała przychodnie, policję, kino, szkołę, sklepy, kościół. Jednak już wtedy na terenie obozowisk panowała segregacja. Dyrekcja miała osobne działki, majstrowie osobne, rodziny z dziećmi osobne, kawalerowie także. Kluby sportowe były oddzielne dla dyrekcji i oddzielne dla robotników. Vila stała się też świadkiem wydarzeń tragicznych jakie miały miejsce na początku 1959 roku. Kompania Pacheco Fernandes liczyła w tym czasie około 1300 osób zamieszkujących tereny Vili. Praca była ciężka...

Vila Planalto tworzy część obszaru uznanego przez UNESCO za Dziedzictwo, w związku z czym związana jest pewnymi regułami, które definiują możliwe na jej terenie zabudowania i funkcje. Reguły są, jednakowoż bardzo trudno do tych reguł dotrzeć, a dodatkowo – nikt za bardzo się nimi nie przejmuje. Dlaczego? Mówi się w Brazylii o wszechobecnym „jeitinho brasileiro”, cwaniactwie brazylijskim. „Nie ma cwaniaka nad Warszawiaka” w Brazylii przestaje być stwierdzeniem prawdziwym. „Jeitinho brasileiro”, oznacza obejście przepisów, kombinowanie, załatwienie czegoś tyłem bokiem, przymknięcie oka na obowiązujące przepisy, przeciąganie spraw. Czy w „jeitinho” można dopatrywać się problemów związanych z nielegalną zabudową? Jak wyjaśnić fakt, że sytuacja zamiast się poprawiać – pogarsza się z każdym rokiem?   Po pierwsze - sytuacja własnościowa Vili jest dość szczególna. Właścicielem większości działek na terenie Vili było przez ostatnie lata TERRACAP, rządowa agencja utworzona w 19...